مدیریت بیشفعالی در مدرسه: راهنمای عملی معلمان و والدین در ایران
کودکان مبتلا به بیشفعالی در محیط مدرسه با چالشهایی مانند بیتوجهی، بیشفعالی و تکانشگری روبهرو هستند که میتواند عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی آنها را تحتتأثیر قرار دهد. این مقاله با تمرکز بر نقش معلم، راهکارهای کلاسی عملی، مدیریت تکالیف و همکاری والدین و مدرسه، نشان میدهد چگونه میتوان زمینه رشد و موفقیت تحصیلی دانشآموزان بیشفعال را فراهم کرد.
مقدمه:
کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی (ADHD) در مسیر موفقیت تحصیلی با موانع بیشتری نسبت به دانشآموزان عادی روبرو هستند. محیط مدرسه که نیازمند تمرکز طولانیمدت، نشستن آرام و پیروی از دستورالعملهای پیچیده است، دقیقاً با علائم اصلی این اختلال در تضاد است. با این حال، با درک درست از نقش معلم و همکاری نزدیک میان خانه و مدرسه، این کودکان نیز میتوانند در کلاس درس شکوفا شوند.
۱. چالشهای رایج بیشفعالی در کلاس درس
شناخت چالشها اولین قدم برای کمک به کودک بیشفعال در کلاس است. علائم این اختلال در سه دسته کلی قرار میگیرند که هر کدام بر عملکرد تحصیلی تأثیر متفاوتی دارند.
بیتوجهی: دانشآموز به جزئیات توجه نمیکند، در تکالیف اشتباهات ناشی از بیدقتی دارد، به نظر میرسد گوش نمیدهد، یا در سازماندهی وسایل و وظایف خود دچار مشکل جدی است. این کودکان اغلب «غرق در رویا» یا گیج به نظر میرسند.
بیشفعالی: وول خوردن روی صندلی، ناتوانی در نشستن طولانیمدت، دویدن یا پریدن در مکانهای نامناسب و پرحرفی بیش از حد از نشانههای بارز این دسته است.
تکانشگری: پریدن میان حرف دیگران، پاسخ دادن به سوالات قبل از اتمام آنها و ناتوانی در انتظار برای نوبت، نظم کلاس را مختل میکند و روابط اجتماعی کودک را هم تحتتأثیر قرار میدهد. مطالعات نشان میدهند حدود ۵۰ درصد کودکان مبتلا به بیشفعالی توسط همسالان خود طرد میشوند.
۲. نقش معلم: فراتر از تدریس
معلمان اغلب اولین کسانی هستند که رفتارهای مرتبط با بیشفعالی را تشخیص میدهند. نگرش و دانش معلم مستقیماً بر رفتار دانشآموز و پذیرش راهکارهای حمایتی تأثیر میگذارد.
یک معلم آگاه میداند که رفتارهای چالشبرانگیز کودک عمدتاً ناشی از نقصهای عصبی در عملکردهای اجرایی مانند برنامهریزی و کنترل احساسات است، نه لجبازی یا تربیت بد. همچنین میداند که انضباط مثبت به جای تنبیه بسیار مؤثرتر است و ارائه بازخورد مثبت — حداقل سه برابر بیشتر از بازخوردهای منفی — برای حفظ عزتنفس دانشآموز ضروری است.
۳. حمایت آموزشی از دانشآموز بیشفعالی در سیستم آموزشی ایران
برخلاف برخی کشورها که قوانین مدون مانند IEP دارند، در ایران حمایت از دانشآموزان بیشفعالی عمدتاً از طریق سه مسیر انجام میشود.
مشاور مدرسه نقش محوری دارد. والدین میتوانند با مشاور مدرسه جلسه بگذارند، تشخیص روانپزشک را ارائه دهند، و برنامه حمایتی غیررسمی برای فرزندشان تنظیم کنند. این برنامه میتواند شامل زمان اضافه در آزمونها، تغییر صندلی، یا کاهش حجم تکالیف باشد.
مدارس استثنایی و ویژه برای کودکانی که بیشفعالی شدید همراه با اختلال یادگیری دارند، گزینه ارجاع به این مدارس وجود دارد که امکانات تخصصیتری دارند.
هماهنگی مستقیم والدین با معلم در بسیاری از موارد مؤثرترین مسیر است. نامه رسمی از روانپزشک خطاب به مدرسه میتواند پایه قانونی این هماهنگی باشد.
۴. استراتژیهای کلاسی مؤثر برای مدیریت بیشفعالی
معلمان میتوانند با تغییرات ساده محیطی و آموزشی، کلاس را برای این دانشآموزان قابلتحملتر کنند.
چیدمان کلاس: صندلی دانشآموز باید نزدیک معلم و دور از عوامل حواسپرتی مانند پنجره، درب یا بخاری باشد. میز انفرادی به جای میز گروهی ترجیح دارد.
ارائه دستورالعملها: دستورات باید کوتاه، واضح و گامبهگام باشند. استفاده از تصاویر و نمودارها به حافظه این کودکان کمک میکند.
انعطاف در نشستن: اجازه دهید دانشآموز از ابزارهای حرکتی مانند توپهای تعادلی یا فیجت ها (Fidgets) برای تخلیه انرژی استفاده کند.
سیگنالهای خصوصی: با دانشآموز بر سر یک نشانه غیرکلامی مانند گذاشتن دست روی شانه توافق کنید تا بدون خجالتزده کردن او در جمع، توجهش را به درس بازگردانید.
۵. مدیریت تکالیف درسی و پروژهها
دانشآموزان بیشفعالی ممکن است سه برابر بیشتر از همسالان خود برای انجام یک تکلیف زمان صرف کنند. چند راهکار عملی برای کاهش این فشار وجود دارد.
به جای حل ۲۰ تمرین ریاضی، حل ۱۰ تمرین میتواند کفایت کند. پروژههای طولانی باید به بخشهای کوچک با ضربالاجلهای کوتاهمدت تقسیم شوند. به دانشآموز اجازه دهید به جای گزارش کتبی از گزارش شفاهی یا پروژه عملی استفاده کند. استفاده از پوشه تکالیف رنگی و چکلیستهای روزانه هم برای جلوگیری از گم شدن برگهها ضروری است.
۶. کارت گزارش روزانه: پل ارتباطی خانه و مدرسه
یکی از مؤثرترین ابزارها برای ارتباط روزانه میان معلم و والدین، کارت گزارش روزانه (DRC) است که در ایران هم بهراحتی قابل اجراست. روش کار ساده است: معلم چند هدف رفتاری کوچک تعیین میکند، مثلاً بالا بردن دست قبل از صحبت. در پایان هر زنگ یا روز، عملکرد دانشآموز را با بله یا خیر مشخص میکند. والدین بر اساس نتایج کارت، در خانه به کودک پاداش میدهند مانند زمان اضافی برای بازی یا انتخاب دسر.
این سیستم باعث میشود کودک بازخورد فوری دریافت کند و انگیزهاش برای رعایت قوانین مدرسه بهتدریج افزایش یابد.
جمعبندی
مدیریت بیشفعالی در مدرسه یک دوی استقامت است، نه دوی سرعت. با همکاری معلم، مشاور مدرسه، والدین، و متخصص بهداشت روان، میتوان مشکلات تحصیلی بیشفعالی را به حداقل رساند. هر کودک مبتلا به بیشفعالی توانمندیهای منحصربهفردی دارد که با حمایت صحیح شکوفا خواهد شد.
این مقاله برای اهداف آموزشی تهیه شده و جایگزین مشاوره تخصصی روانپزشک یا روانشناس نیست.
برای مطالعه بیشتر:
🔗 ADHD & Resource Center - AACAP
🔗 Symptoms and Diagnosis of ADHD - CDC
سوالات متداول
پاسخ سوالات رایج درباره خدمات و درمانهای ما